172

تو زندگی ما آدم هایی هستندکه از ما فاصله میگیرند.

دور میشن، دور و دورتر

اونقدری که چشم هامون دیگه قادر به دیدنشون نیستن

اونقدری که دیگه نمیدونی اون آدم با سازهای دنیا چطوری و چه شکلی میرقصه

اونقدری که نمیدونی اگر یه روزی بر حسب اتفاق روبروش ایستادی

چطور باید باهاش سر صحبت رو باز کنی

اونقدری که سیما و چهره ی دقیق ش برای تو محوتر و محوتر میشه

تا جایی که به مرحله ی فراموشی میرسی.

دورشدنی که مسافتش حدفاصل حال تا میز نهارخوری

یا میزنهارخوری تا اتاق خواب نیست،

فاصله ای که مقیاس اندازه گیریش بر حسب روزهاست

بر حسب ماه ها، سالها و اعداد.

دوری که فقط برای غریبه ها نیست دوری در مورد تمام چیز های این دنیا صدق میکنه

دوری میتونه از طرف کسی باشه که تو یک تخت باتو به خواب میره و بیدارمیشه

دوری میتونه از طرف آدم هایی باشه که برات حکم تن رو داشتند

دوری میتونه بین خودت و خودت باشه.

فکر میکنم دو تا چیز تو زندگی آدم ها رو بشدت تغییر میده:

یکی جنگ و اون یکی دوری.

دوری هیچوقت تنها سفر نمیکنه

دوری باخودش فراموشی میاره،سردی میاره و غریبگی.

این رومیخوام بگم که برای آدم ها مثل قبل بودن و مثل قبل رفتار کردن

در مقابل ادم هایی که پس از سالها دوری و غریبگی میان ،

سخت ترین و بیهوده ترین کار دنیاست.

گاهی اوقات به اندازه تک تک ثانیه های سالهای دوری

بین ادمها ، زمان نیاز است ،

زمان برای رسیدن به همان نقطه ای که " دوری " تبدیل شد به

تصمیم آخر و نهایی شان.

همین

| پویان اوحدی |