152
دلبستگی اعــــتياد مياره...
اينو از همون لحظهای كه حس میكنی کسی بايد باشه و نيست میشه فهميد،
فقط بديش اينه كه خودت وقتی متوجه میشی كه كار از كار گذشته...
يه روزی كه خيلی ديره، میفهمی اعتياد به دوست داشتن،
نه میكُشتت كه راحت بشی،
نه كمپ داره تا ترك كنی!
فقط مثل شمع میسوزونتت كه آب بشی...
يه روزی كه خيلی ديره، سرت رو میگيری توی دوتا دستت
و به اين فكر میكنی كه چطور بعضيا آفريده میشن كه شبانه روز دوست داشته بشن،
به اين فكر میكنی كه چرا به دنيا اومدی كه ديده نشی؟
به كی بگی؟ يه روزی كه نمیدونی كـِي بود،
با پای خودت رفتی تا توی دنيای يكي ديگه گم بشی
تلخه كه بفهمی هيچكدوم از اين راهها برای رسيدن نبودن
تلخه كه بفهمی، وقتی برگردی بايد حرفات رو به خودت بزنی
گاهی يه حرفايی رو نمیشه زد
يه اشكايی رو نمیشه ريخت
يه چشمايی رو نمیشه شست
بايد دلبسته باشی تا بفهمی؛ يه دردايی رو تا آخر عمر بايد كشيد
# نمیخوام با کسی حرف بزنم حالم خرابه ، خیلی....
دلم سکوت مطلق میخواد...
# بچه هایی که آقا میلاد رو میشناسین ،
هرچند وقت یه بار بهشون سر بزنید و جویای احوال پدرشون بشید
مبادا تنهاشون بزارید....
# یاعلی ... خدانگهدار همتون ...
(تا اطلاع ثانوی )
برچسب:
نویسنده: کسری جعفری‌نژاد